Senin, 22 Agustus 2016

Sensasi mbetot

Minggu esuk sekitar  jam sangaan motor liwat ora patia akeh, wong ngojek siki wis jarang soale akeh sing wis pada due motor dewek-dewek, dadi angger misale dina pasar pahing mbuh dina pasar wage kue  akeh bakul-bakul apa wong arep keperluan nguja jok pasar langsung bae prentah bojone apa anake kon njujugna jok pasar, ora kaya gemiyen tah tukang ojek banget larise, sing due motor kena detung.
Pas pasar pahing apa pasar wage ge sepi angot pisan dine kiye sing udu dina pasaran, wis mesti otomatis langka wong ngojek acan-acan, akeh-akeh pada ndekem ning umah, sendean ning dingklik mbari medang teh karo gedang de goreng, ana sing dolanan manuk de ceplek-ceplek kon ngoceh.
Alesane pada nguja tangi awan kue tujuane nggo ngaso, munuh-munuh seliane dina minggu kudu kerja rutin macem-macem, tapi sing pegaweane tani mah ya pada gasik retung mangkat maring kebon karo maring sawah, sing de mek ya deneng ana  bae, ana sing mbobok, ngramban, ngrepek, ndaut, nyebar winih, macul, mopok,  ngrajeg,  apa bae sing penting ana pagawean de lakoni.
Angger sing duite lagi madan omber ya pada mbangun, mbangun tah mbuh mbangun apa, ana mbangun brug, mbangun pedangan, gawe WC sing jere kon kaya wong kota sing WC ne pada ning jero umah, supaya angger kebet men nganti ora kena de angken pengin jok WC kur gari geblus tok ora susah kudu mlayu-mlayu kadoen jok WC ning mburi umah,  ana mbuka lawang pedangan, nutup lawang mbok ayame mlebu, trus mbuka lawang WC maning, ana-ana bae wong jaman sekiye, alesane pinter-pinter, jen, tapi ya kebangeten lah ari mikir butul ngonoh-ngonoh mah, tapi maning… angger de piker maning anunemah ya masuk akal nemeni, sing segi efektifitas ya anu banget efektife, tapi ya angger alesane kaya kue tok miki kayong abong, angger jere bocah nom man sakiye pada bae karo lebai, lebai kue lebih, lebih kue maksude berlebihan, kelewihen ari nyikapi, mboran kue ge inyong kaya prantang-prantang tau ngrungu. Tapi apapun alesane mbangun WC ning jero umah nomor siji ya nden kudu due duit sing nggo mbangune, nomor lorone mesti anu perkara penting sing wis de timbang-timbang bangeting mateng, trus ndean mesti ana nomer telu papat lima butul sanga mah.
Mbangun-mbangun kue miki tujuane ngapiki umah supaya katon rapi, de deleng patut, ora patia merah meruh, kue sing pada due duit, sing sederhanaan ya akeh, sing penting rapi, rajin, latare de rikati, ora nana kleang pating slembrah, kue wis cukup, apa maning angger sing pada pinter ngrumat tanduran petetan, kembang-kembangan, bonsai, anggrek. Angger sing kaya kue jan mawakena katon asri lingkungan umaeh, de deleng ngademi mata, ngademi ati, dadi gawe fress ning pikiran, ora gemrungsung mikirna  dunya karo pegawean. Kue oten sing sok pada seneng kaya kue, sing babar blas ora ngefek ning perasaan apa mood ya anu ora apa-ipi, ora ngaruh, biasa-biasa bae.
Srengengene panas tambah nggampleng, panase banget krasane maring kulit, kaya pantese angger wong arep sikatanmah  ari mlotot odol de pejet segeleme serosa-rosane nganti pol, tapi barat mah silir-silir, wit sengon karo wit waru pada nyiruk-nyiruk nagnti doyong pantese ap rubuh, ana ngalor ana ngidul ngetan ngulon manut bae karo barat mlayune jok endi.
Wulan agustus tahun kie mah terakhir ana udan kue gampang de tengerena, pokoke  sing nggo patokan emut-emut ngesuk arep tujuh belasan dina tanggal nembelase udan gede men, mulai dina pitulasan pas hari ulang tahun kemerdekaan Indonesia  butul siki kue wis ora nana udan maning. Angger metu sing ngumah wis prandang prinding ketenger nemen ap terang madan dawa.
Bener bae critane pak Rumbit karo pak kaji Kadis pas balik tes sholat maghrib sing mesjid wingi sore, aku karo wong loro kue mbari mlaku balik mbari delang-deleng jok langit ning duwur, lintang katon pada njeprah kelap kelip banget genaeh banget apike, lamuk arang-arang pada mlayu seingsor wulan purnama  sing lagi bunder-bundere, kemresek tapi alus suara godong salak karo godong srindia kebaraten krasa nemen angine mawakena atis ning awak padahal sing kaya aku nganggo klambi koko dobelan kaos oblong, pak Kaji Kadis kur nganggo koko dobelan kaos cangklek ya patut lewih atis, lah pak Rumbit tah wis nganggo hem lengen cindek ning jerone kaos oblong de tambah dobelan jas maning, jase jas mbojo gemiyen sing lumayan kandel, ge’ jere esih kayong krasa ademe. Aja maning aku karo Pak KAji Kadis. Lah sing wis-wis angger cuacane kaya kiye jere biasane arep ketiga dawa.
Aku karo Jono karo Krinos lagi pada delang-deleng  puing-puing bangunan bekas SD siji sing tes de bubrak, tahun kiye akeh RW sing ora nganakena malem resepsi, Desa boge sing biasane nganakenane ning bale desa siki mah ning grumbul Wringin sing nggone adoh pisan karo RW ku, akhire de putusna ap nganakena wengi resepsi nggo tamba amleng. Wektune  malem rebo, deneng malem rebo? Iya, soale mengko tanggal selawene akeh bocah-bocah nom sing terlibat team kreatifi pendukung acara resepsi pada mangkat kuliah. Dadi  daripada acarane ora mlaku ya de anakena bae seliane malem minggu ge ya ora papa ikih, sing penting aja kewengen ari rampunge, ngemuti akeh bocah sekolah sing esuke kudu mangkat sekolah gasik.
Aku pada karo batir-batir miki kue lagi delang-deleng mikirna kepriwe mengko ap kayapa ngadeg panggunge madep endi, penontone ning endi? Kira-kira cukup apa ora lahane, karo sing kudu de ringkese apa bae supaya nyingget pegawean mengko dina selasane, angger dina minggu kaya kie toli akeh bocah nom-noman sing esih sekolah SMP mbuh SMA pada prei, dadi kena kon ngrewangi ngringkesi puing-puing apa ngelih-lih na watu sing madan badag de umbukna dadi senggon adoh sing lokasi kon ora mbilaeni penonton mengkone.
Madan sue ari delang deleng sing ahire olih kesepakatan panggunge mengko madep ngulon bae, penontone iring kulon sing lokasine lewih amba.
“Lah mengko tamu undangane mbang ndi?” Jono takon mbari nyureng-nyureng kepanasen.
“Ya nden iring kidul madep ngalor nglarik ngulon ndean Jo, yoh Nos?”. Aku sing njawab, mbari ngarep-arep de benerna deng Krinos.
“Ya, paling ya kaya kue, tapi jere jesica mah traktage kur nggo tamu undangan tok, panggunge wuda lewang-lewang ora traktagan.” Krinos njelasna lewih gamblang mbari sedela-dela ngusap weteng kaya wong wadon lagi meteng.
“lah…  angger apese udan si priwe?” Jono takon  maning.
“Hih? Iya yoh Jo?” Aku bisane kur mbuntuti wong ngomong tok ora berbobot nggramet sejeroning rempugan kue.
“Genah Iya koh, akuge nggenahna ning jesica, ya mal ilok mengko angger udan, penontone sing ngaub, sing ngisi acarane minggat?” Krinos nirokena deweke pas lagi takon ning Jesica. Tapi jere malah jawabane Jesica urung jelas. Esih ngambang, nggantung urung pasti.
Inyong wong telu ahire pada gemuyu sedela ngrungu Krinos crita kaya kue, bisa de bayangna nggene beneran ari pasang kaya kue miki trus ndilalah breg-bregan udan gebret teka, nden pengisi acarane kocar kacir pada nggolet nggon dewek-dewek supaya aja kudanen.
“ya kueh de mateng na disit keputusane, arep kepriwe, nek panggunge ora traktagan ya suka ora traktagan kabeh, nek tamu undangane traktagan, panggunge ya nden harus yah!” Jono ndisiti ngomong sing aku padahal kalimat kue sepetit mah madan ap tek omonngna deng aku.
“Punten-punten, minggir ugen,” giti-giti Kolik teka mbari nggered layangan karo anake sing mbontot.
Aku wong telu reflek pada meped jog tembok lawang gerbang sing cet te wis pada njepluk de sendeni ge pada ambrol mbari aweh dalan nggo Kolik karo anake.
Ora let sue Kolik wis ngebur na layangan, ora ketang nyiruk-nyirukan kaya madan kurang sinting karo buntut layangan bisa nganti mabur butul nduwur sekitar limang meteran.
Aku wong telu kompak nganti ora sadar ngerti-ngerti pada serius perhatiane jok layangane Kolik kabeh.
“Nah kaya kue, suka dolanane layangan bae tenimbang mancing mah.”Giti-giti Jono nylemong. “kader pada bae ikih mbok rasane, kue ya mbetot senur, mancing ya mbetot senur, kur bedane angger ngunda layangan tah ora nana walesane.”
“Hahahaa.. iya yoh Jo”, jawab Kolik separo bombong separo mbeco, “tapi kayane keren mboran angger ngunda layangan karo walesan”.
“Ih iya kueh, peluang bisnis, toli unik, bisa akeh sing kepincut…” aku melu nyambung omongan. “kader loroneng kue toil sing de arah sensasi mbetote mbok?”
“A aaa… hahahaa…” kabeh pada ngguyu bareng.
Jono clingak clinguk pantese kaya lagi nggoleti apa.
“Apa Jo?” Krinos takon ning Jono.
Sing de takoni ora njawab ora perduli, giti-giti ngomong aos, “Lub, bapane aja kon panasan mbok guteng kaeh, apa de jikotna tudung amba ya kena pumpung lagi anteng. Trumaneng si Alub anake Kolik wis ngeclap mbuh jok ndi, malah sing esih gari Kolike lagi asik ngunda layangan dewekan, moduse mongmong anake jebule deweke sing karep dolanan layangan. Bha…. Kabeh pada ngguyu maning.
“Sing penting sensasi mbetote Jo, krasa trigel-trigel, hahahaaa…” Kolik malah mbalang omong sing nambaih inyong wong telu pada ngguyu.
“Iya yoh, apa baege, sing de arah toli sensasine, arep nyawah, arep nggepyok, arep mbobok arep ngantor, arep nyupir, arep sekolah, gari-gari pinter ndikep sensasine, angger pinter karo cekatan, wani yakine obah apa bae hasile wujud, bisa de nikmati karo bisa istiqomah ngucap karo mbatin syukur karo sing gawe Urip. Insya Alloh apa bae arep de ganti sing lewih gede karo ora de nyana-nyana. Amin.
“Trus priwe kye resepsine?” wara wiri takon maning si bejo.
“Ya de rameni ayuh.” Tek jawab cindekan bae.
“Aja kelalen, degolet sensasine aja anta mbok nganti ora due nyawa.” Kolik melu-melu ngomong.
“De betot sing kenceng mbok?” Krinos nembalang mbari ndeluk kaya ana niat ana ora ari ngomong.
Lamuk kandel liwat alon-alon ngalingi srengenge sing banget nggenjrete esuk kue, barate sriwing-sriwing.

Tidak ada komentar:

Posting Komentar

#2___Lentik Jemarimu bukan untuk scrolling semata

             Tipis cahaya matahari menembus celah gorden kamar Revina, memaksanya membuka mata dengan berat. Ia lihat jam di dinding menunju...